غزل شمارهٔ ۱۰۵

برداشت: اگر صوفی در خوردن باده، میانه‌روی کند، نوشیدنش مبارک باشد؛ وگرنه بهتر است که به فکر این کار نباشد.

برداشت: هر کس بتواند یک جرعه شراب را به کسی بدهد، خوشا به حالش که در آغوش معشوق خود باشد.

برداشت: پیر ما فرمود که هیچ اشتباهی در ساخت و آفرینش رخ نمی‌دهد و باید به نظر پاک و خطا پوشاننده او آفرین گفت.

برداشت: سلطان ترک به سخنان مدعیان گوش می‌دهد، امیدوارم که از ظلمی که بر سیاوش رفته است، شرمسار باشد.

برداشت: اگرچه از غرور با من بیچاره حرف نزد؛ جانم فدای لب‌های شیرین و تنگ و ساکت او بادا!

برداشت: چشمم به آینه‌داری او رسید امیدوارم لبم نیز به بوسه‌ربایی بر و دوش او برسد.

برداشت: چشم خمار و مهربانش؛ اگر خون عاشق را بریزد و بنوشد نوشش بادا!

برداشت: حافظ از بندگی تو و در بندگی تو در جهان معروف شد؛ همیشه او، عاشق زلفت بادا!