غزل شمارهٔ ۱۰۴

برداشت: زیبایی تو مانند آفتاب است و هر نگاه به تو باید از خوبی و زیبایی‌ات بهتر باشد.

برداشت: پرچم زیبای شاهین به زلف‌های او می‌ماند و دل‌های پادشاهان جهان را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: هرکس که اسیر زیبایی‌های تو نیست، وقتی ببندد زلفت را، باد آن را به هم می‌زند و بی‌نظم می‌کند.

برداشت: دل‌هایی که عاشق چهره تو نیستند، همیشه در اندوه و غم عمیق به سر می‌برند.

برداشت: ای معشوق، وقتی که تو با ناز و غمزه‌ات دل من را جریحه‌دار می‌کنی، آرزو می‌کنم که دل مجروح من در برابر او، همچون سپری باشد.

برداشت: چون لعل خوش‌رنگ و شیرین‌مزه‌ای دهانم را با بوسه می‌آراید، روح من از آن سرشار و شاداب گردد.

برداشت: هر لحظه عشق و شوقی تازه از تو در دل من جوانه می‌زند و تو هم هر ساعت با زیبایی‌های جدیدی خود را به من معرفی می‌کنی.

برداشت: دل من به شدت خواهان دیدن روی توست، ای حافظ! امیدوارم که تو نیز در حال نظر کردن به عاشقان باشی.