غزل شمارهٔ ۱۰۱

برداشت: شراب و عیش خاص و نهان که از آن سخن می‌گویند دانی که چیست؟ کار بی‌بنیاد کردن و شاد بودن؛ ما به رندان پیوستیم و هرچه شود، شود.

برداشت: غم مخور و از جور و ستم روزگار یاد مکن‌، که هیچ متفکر و مهندسی این راز را نگشوده و نگشاید.

برداشت: از گردش روزگار و شگفتی‌های آن تعجب مکن که چرخ فلک و روزگار از این کارها و عجایب‌، هزاران‌هزار کرده و به‌یاد دارد.

برداشت: جام (سفالین) را با ادب و احترام به‌دست بگیر که ترکیب آن، از خاک بزرگان و شاهان کیانی و انسان‌های با شأن و عظمتی‌است.

برداشت: چه‌کسی می‌داند که کاووس و کی کجا رفتند؟ و چه‌کسی آگاه است که تخت و فرمان‌روایی جمشید چگونه از بین رفت؟

برداشت: می‌بینم که از داغ لب‌های شیرین که فرهاد با خود به‌خاک برد، و اشک‌های خونین که ریخت‌، هنوز لاله‌ از دل خاک می‌روید.

برداشت: شاید به‌این دلیل که لاله بی‌وفایی روزگار را می‌بیند، از روزی که متولد می‌شود تا روزی که می‌رود، جام می را از کف فرو نمی‌نهد.

برداشت: بیا و بیا تا باده بنوشیم و شاد باشیم، شاید در این خراب‌آباد دنیا گنجی شایسته بیابیم.

برداشت: نسیم دل‌انگیز باد «مُصلّا» و زلالی و شیرینی آب «رکن‌آباد» مرا پایبند کرده و نمی‌گذارد که راه سفر در پیش بگیرم.

برداشت: همچون حافظ باش و بدون نوای مطرب و چنگ، باده‌گساری مکن و می منوش، زیرا دل شاد را با موسیقی و ساز شاد جفت کرده‌اند و بسته‌اند. (ابریشم در این بیت منظور تارها و سیم‌های برخی سازهاست که در گذشته از ابریشم می‌ساخته‌اند.)