غزل شمارهٔ ۹۹

برداشت: دل من به خاطر دیدن چهره زیبای فَرّخ به شدت ناآرام و پریشان است، مانند موی فَرّخ که به هم ریخته است.

برداشت: به جز معشوق با زلف‌های هندی‌اش، هیچ کس دیگر از زیبایی و نعمت‌های چهره‌ی شاداب و خرم برخوردار نیست.

برداشت: آن کسی که همیشه همراه و همدل انسان خوشبختی باشد، در واقع خوشبختی را به همراه خود می‌آورد.

برداشت: اگر بید نرم و لرزان، قامت روبه‌رو را ببیند، مانند سرو آزاد به لرزه می‌افتد.

برداشت: به من شراب قرمز رنگی بده تا یادآور زیبایی چشم‌های نرگس enchanting باشد.

برداشت: قامتم به اندازه یک کمان شده و از غم دائمی، شبیه به ابروی کسی که زیباست، خمیده و افتاده است.

برداشت: نسیم عطر تاتاری شرمنده شد از بوی خوش زلف‌های عطری فرخ.

برداشت: اگر هر کس بخواهد به جایی برود، دل من هم به سمت خوشی و خوشبختی میل دارد.

برداشت: من از کسانی هستم که در اراده و تلاش مثل حافظ، بنده و تسلیم در برابر کسی مثل هندو فرخ (یا خوشبخت) هستم.