غزل شمارهٔ ۹۸

برداشت: اگر عشق تو برای عاشق مباح است، پس خیر و صلاح ما در همین است که آنچه به تو مربوط می‌شود، در واقع خیر ما هم هست.

برداشت: سیاهیِ مویِ سیاهِ تو پدیدآورندهٔ تاریکی‌هاست؛ سفیدیِ چهرهٔ مانندِ ماهِ تو (ماهِ شبِ چهاردهم [که کامل است])، شکافندهٔ (و گسترش‌دهندهٔ سپیدیِ) صبح است؛ (اقتباس از سورهٔ انعام، آیهٔ ۱: «... جَعَلَ الظُّلُمَاتِ وَالنُّورَ ...» و آیهٔ ۹۶: «فَالِقُ الْإِصْبَاحِ ...»)

برداشت: هیچ‌کس نتوانسته از دایرهٔ جذابیت موهای پیچ‌خورده‌ات فرار کند؛ زیرا ابروهایت همچون کمانچه و چشمانت مانند تیر، تاثیرگذار و مهاجم‌اند.

برداشت: از چشمانم چشمه‌ای جاری شده است، اما این آب برای کسی آشنا نخواهد شد، مگر برای کشتی‌ران.

برداشت: آبِ حیات تو باعث قوت و زندگی ماست، و ذکر تو روح و جان ما را تغذیه می‌کند.

برداشت: لبان تو را با حسرت بوسیدم و با اشک و زاری خواستم که کام دلم را از عشق تو پر کنم.

برداشت: دعای جان تو همیشه بر زبان عاشقان جاری است تا اینکه به زیبایی و روشنی متصل شود.

برداشت: به دنبال اصلاح و توبه و تقوای ما نباش، زیرا حافظ می‌گوید از میان رندها و عاشقان و مجنون‌ها کسی را پیدا نکرده که به حقیقت رستگاری رسیده باشد.