غزل شمارهٔ ۹۶

برداشت: درد و رنج ما هیچ درمانی ندارد و جدایی ما هیچ پایانی نمی‌یابد.

برداشت: دین و عشق را از ما گرفتند و قصد جان ما را دارند. ای نجات، از ظلم و ستم خوبان، ای نجات!

برداشت: این دلبران برای یک بوسه جان را طلب می‌کنند. فریاد!

برداشت: ای مسلمانان، این کافران به ما ظلم می‌کنند و در حق ما خیانت می‌ورزند. در این وضعیت ناگوار، چه چاره‌ای داریم؟ فریاد کمک می‌زنیم.

برداشت: مانند حافظ، روز و شب از خود بی خود شده ام. میسوزم و گریانم، و کمک می‌طلبم.