غزل شمارهٔ ۹۵

برداشت: هر لحظه عطر خوشی از گیسوی تو به‌من می‌رسد و از آن مست و خوش می‌شوم؛ هر لحظه چشم زیبای تو مرا مست‌تر می‌کند!

برداشت: آیا می‌شود که پس از مدت‌ها صبر، دیدگانم به دیدن ابروی زیبای تو روشن شود همچون شمعی که در محراب بیفروزند.

برداشت: سیاهی نوشته‌های کتاب‌های بینش و دانایی را از بهر آن دوست دارم که شبیه خال تو مشکی است.

برداشت: اگر می‌خواهی که تا ابد دنیا را آراسته و زیبا کنی به نسیم صبا بگو که یک لحظه برقع از رُخت بردارد.

برداشت: اگر می‌خواهی که فنا و زوال را از جهان محو کنی، زلف را بپراکن و پریشان کن تا از هر تار گیسویت، جان‌ها ببخشی.

برداشت: من و نسیم صبا، دو آدم سرگردان و ناامید هستیم که مست و بی‌خود گشته‌ایم من از غمزه چشم تو مستم و او از عطر زلفت.

برداشت: آفرین بر نظر بلند و همّت حافظ که هیچ چیز از دنیا و آخرت را نمی‌بیند جز خاک سرِ کوی تو را.