غزل شمارهٔ ۹۳

برداشت: چه خوب است که ناگهان نوشته‌ای از تو به ما نشان داد که خدمات ما را در مقابل بزرگواری تو یادآور شده است.

برداشت: تو با نوک قلم، سلام مرا نوشته‌ای، گویی که در این زمانه، بدون وجود تو هیچ چیز ارزشمند نیست.

برداشت: من نمی‌گویم که تو به‌طور ناخواسته از منِ بی‌دل یاد کردی، زیرا در محاسبات کوچک، اشتباه بر در نوشتار تو نمی‌خورد.

برداشت: مرا خوار و کوچک نکن به خاطر این نعمت که موقعیت و مقام باارزشی داشتی و عزیز و محترم هستی.

برداشت: بیا تا با زیبایی موهایت عهد و پیمان ببندم، چرا که حتی اگر جانم را بگیرند، از عشق تو دست نخواهم کشید.

برداشت: آیا دل تو از حال ما باخبر می‌شود؟ تنها زمانی که لاله‌ها از خاک کسانی که به خاطر غمت مرده‌اند، رویش کنند.

برداشت: دل تشنهٔ ما را با یک جرعه سیراب کن؛ مانند اینکه وقتی از جام جمشید، زلال و شفاف به ما می‌نوشانند.

برداشت: همیشه برای تو، ای عیسی بهار، لحظات خوشی باشد، چرا که نفس تو باعث زنده شدن جان خسته حافظ شد.