غزل شمارهٔ ۹۲

برداشت: ای فرمانروای من ( در اینجا حضرت حافظ معشوق را فرمانروای قلب خود خطاب میکند) چقدر زیبا و با ناز راه میروی که من از فرط عشق جانم را فدای سر و پای تو میکنم. باز هم با همان ناز و زیبایی قدم بردار که جانم را پیش قد و قامت رعنای تو فدا کنم

برداشت: ای جانان من، پرسیده بودی که چه زمانی جانت را فدای من میکنی؟ عجله برای چیست؟ چه تقاضای خوب و شیرینی داری. جانم فدای تقاضای تو شود ( یا قبل از اینکه تقاضا کنی جانم را فدایت میکنم )

برداشت: عاشق و مست ( از عشق ) و دور افتاده ( از وصال معشوق ) آن معشوق زیبا روی ما کجاست؟ به او بگویید با ناز و خرام بیایید که من پیش قد و بالای سرو مانندش جان نثار کنم

برداشت: آن کسی که عمری است از سودای عشق او بیمارم، به او بگویید که نگاهی به من بیندازد تا من پیش چشمان زیبای او جان فدا کنم

برداشت: ای معشوق زیبای روی من، گفته ای که لبان سرخ و شیرین من هم درد ‌و زجر میدهد و هم درمان میکند. گاهی پیش دردی که لبانت میدهد و گاهی پیش درمان آن ( بوسه و وصال ) جان میدهم ( عاشق هم شیفته وصال و هم شیفته فراق یار است )

برداشت: ای جان من، چقدر زیبا و با ناز راه میروی، چشم بد از تو دور باد. در سر خیال و آرزوی آن را دارم که از عشق جانم را پیش پایت فدا کنم

برداشت: اگرچه حافظ لیاقت و شایستگی و بودن در خلوت و وصال تو را ندارد، ای کسی که تمام وجودت نیکو و دوست داشتنی است، پیش هر جا که متعلق به تو است جان میدهم.