غزل شمارهٔ ۹۱

برداشت: با تو نیستم و تو نزد من نیستی اما تو را به‌خدا می‌سپارم؛ (با رفتنت) دل مرا سوختی؛ با جان و دل تو را دوست دارم.

برداشت: تا روزی که به زیر خاک نروم و تا وقتی که جان دارم، باور مکن که تو را فراموش کنم و دست از دامن تو بردارم.

برداشت: روزی سپیده‌دم به دیدار من بیا تا در محراب ابرویت خواسته‌ها و دعاهای خود را به‌تو بگویم و تو را در آغوش بگیرم.

برداشت: اگر حتی مجبور شوم سوی هاروت بابل می‌روم تا با سحر و جادو تو را بیاورم.

برداشت: می‌خواهم مثل بیماری که در نزد طبیب جان می‌سپارد در پیش تو بمیرم؛ از حال بیمار خود بپرس که در انتظار دیدن تو هستم.

برداشت: از اشک خود صد جوی در کنار روان کرده‌ام تا مگر دانه محبت خود را در دل تو بکارم و بپرورم.

برداشت: مرا کشت و از این درد و غم عشق مرا رها کرد؛ آفرین بر آن خنجر غمزه که مرا نجات داد.

برداشت: با گریه‌های خود و سیل اشک خود، امید دارم که تخم مهر و دوستی خود را در دل تو بکارم و سبز کنم.

برداشت: از روی بخشش و کرم مرا به سوی خود راه بده تا هردم از اشک‌های خود گوهر و جواهر تقدیم قدمت کنم.

برداشت: ای حافظ‌، شراب و شاهد و رندی و عیش کار تو نیست، (با آنکه) همه این‌ها را انجام می‌دهی تو را می‌بخشم.