غزل شمارهٔ ۹۰

برداشت: ای هدهد پیک صبا تو را به سوی سرزمین سبا می‌فرستم به‌هوش باش که از کجا به کجا می‌روی.

برداشت: حیف است پرنده‌ای مثل تو در این خاک‌دان غم بمانی‌؛ تو را به سرزمین مهر و وفا می‌فرستم.

برداشت: در راه و مسلک عشق‌، دوری و نزدیکی وجود ندارد هرجایی باشی تو را می‌بینم و تو را دعا می‌گویم.

برداشت: هر صبح و هر شامگاه کاروانی از دعای خیر و با گفتگو با باد شَمال و باد صبا بسوی تو روانه می‌کنم.

برداشت: تا لشکر غم و اندوه تو را غمگین و شکسته نکند جان عزیز خود را به نوا به تو تقدیم می‌کنم.

برداشت: ای یار غایب از دیده که در دل جای داری، تو را دعای خیر می‌گویم و به‌تو آفرین می‌فرستم.

برداشت: به رخ زیبای خود بنگر و از آفریده شگفت خدا لذت ببر در این آیینه خدای‌نما که برایت می‌فرستم.

برداشت: تا مطربان و خوانندگان با شوق و شور بتوانند عشق مرا برای تو بیان کنند این غزل را آهنگین و با نوا به تو تقدیم می‌کنم.

برداشت: ای ساقی بیا که سروش غیبی خبری شادی‌آور برایم آورده و به من گفته‌است که با درد بساز که برای تو دوا و درمان می‌فرستم.

برداشت: ای حافظ ذکر خوبی‌های تو شادی‌بخش و سرود مجلس ماست؛ به مجلس ما بیا که برایت اسب و خلعت فرستاده‌ایم.