غزل شمارهٔ ۸۷

برداشت: نمک و ملاحت تو همراه با زیبایی و تناسبت عالم گیر شده،این قضیه روشن کرد که می‌توان با اتحاد جهان را گرفت.

برداشت: شمع قصد کرد که راز خلوت‌نشینان را فاش کند‌، خدای را سپاس که راز دل‌، زبانش را آتش زد.

برداشت: خورشید عالم‌تاب‌، شراره‌ای از آتش پنهانی است که از سینه من در آسمان زد.

برداشت: گل نیز خواست که با حال و زیبایی خود وصفی از یار من گوید، صبا از غیرت‌، او را خموش کرد.

برداشت: چون پرگار (دور از بلای عشق یا دور از حوادث) بر کناره می‌رفتم‌، اما دست روزگار مرا همچون نقطه (پرگار) به میانه کشید.

برداشت: می نوش و می‌گسار نبودم تا روزی که زیبایی ساقی (که عکسش در جام افتاد یا آتشی که در می بود) آتش در خرمنم زد.

برداشت: شاد و فارغ از همه‌چیز دارم به‌سوی کوی می‌فروشان می‌روم از دست این فتنه‌های فراوان که (امروز) گویی آخرالزمان است.

برداشت: هرکه دانا است و آخر کار جهان را دید پر از شادی شد و جام‌های می پر و سنگین را تهی کرد.

برداشت: از گل سرخ تا خون شقایق به تو می‌گویند: کسی پخته‌ و داناست که می زلال و ناب ارغوانی گرفت.

برداشت: حافظا وقتی که آب لطافت از نظم تو می‌چکد، حسود کی می‌تواند بر شعرت خرده بگیرد؟