غزل شمارهٔ ۸۶

برداشت: ساقی بیا و باده بریز که یار چهره نمایاند و رخ او مجلس خلوتیان را روشن کرد.

برداشت: آن شمع خاموش دوباره روشن شد؛ و این پیر ناتوان و ضعیف دوباره جوان و توانا شد.

برداشت: عشق، چنان عشوه و نازی نمود که مفتی و فقیه از راه به‌در شد، دوست چنان لطفی کرد که دشمن، حساب کار خود را کرد.

برداشت: مواظب باش که به کلام شیرینی که دل را فریب می‌دهد، اعتماد نکنی؛ چرا که ممکن است این سخن ظاهراً خوشمزه، در واقع تلخی‌هایی را در خود پنهان کرده باشد.

برداشت: غم و اندوهی که دل ما را آزرده بود، در لحظه‌ای خداوند عیسی را فرستاد و آن غم را از ما برداشت.

برداشت: هر خوش اندام و ماهرویی که در زیبایی از ماه و خورشید خودش را برتر می‌دانست، وقتی که تو آمدی، مشغول کاری دیگر شد و نتوانست فخرفروشی را ادامه دهد.

برداشت: این ماجرا در همه‌جا پیچیده، آدم دون‌نظر را ببین که این‌را دست‌کم گرفته‌است.

برداشت: حافظ، از چه کسی این هنر را یاد گرفته‌ای؟ که شانس تو، شعر تو را مثل تعویذی ساخته و آن را با طلا ارزشمند کرده است.