غزل شمارهٔ ۸۴

برداشت: ای ساقی! باده بیاور که ماه روزه به پایان رسید. اینک جام را پر کن که زمان عشق و محبت فرارسیده است.

برداشت: زمان با ارزش ما سپری شده است، بیایید تا بگذرانیم مدت عمری را که بدون حضور شراب و مینا گذشته است.

برداشت: مرا به حالتی بینداز که در دنیای خیالم ندانم چه بر سرم آمده، کدام اندیشه یا احساس در این حالت به من دست داده و کدام یک از آنها رفته است.

برداشت: به خاطر بوی خوشی که از جام تو به ما می‌رسد، دعا و آرزوی تو هر روز و هر شب ادامه دارد.

برداشت: دل که به خواب رفته بود، دوباره زنده شد و با نسیم عطر می، خوشبو گردید.

برداشت: زاهد با غرور خود نتوانست به درستی مسیر زندگی را انتخاب کند و به دنبال نیازها و حقیقت‌ها نرفت، بلکه از مسیر رندی و آگاهی به سوی آرامش و امنیت واقعی هدایت شد.

برداشت: دل شاد و گرانبهایی که در دست داشتم، به خاطر نوشیدن شراب از بین رفت. قلبی که زمانی پر از نور و خوبی بود، به خاطر آن باده به تباهی رفت.

برداشت: در لحظات ناامیدی، چه مدتی می‌توان با توبه و پشیمانی مانند بخاری از جان خود سوزانید؟ به من بده که عمرم در آرزوی پوچ و بیهوده گذشته است.

برداشت: دیگر به من نصیحت نکن، چون گم‌شده‌ای که راه خود را پیدا نکرد. نشانه‌اش این است که لذت از شراب خوب را چشیده است.