غزل شمارهٔ ۸۲

برداشت: آن تُرک خوش سیما که دیشب از پیش ما رفت آیا از ما خطا و اشتباهی دید که مارا ترک کرد و به مقصد دوری(ختای ولایتی از ترکان) رفت.

برداشت: از زمانی که از نظرگاه من آن نورچشمی عزیز رفت آن کسی که مثل چشمان من بود و به واسطه ی آن بصیرت و بینایی پیدا می‌کردم،هیچکس نمی داند که چه حال و روزی دارم و چه چیز ارزشمندی از چشمان من رفته است.

برداشت: از داغ رفتنِ محبوب، آن دودی که از سوز و گداز جگر، بالای سر ما بلند شد بر سر شمع که دلش آتش گرفته و می‌سوزد نرفت. (یعنی داغ رفتن تو از شعله ی آتش نیز سوزنده تر است.)

برداشت: آن یار سفر کرده الهی که بلا و بدی از رخسار او دور باد، در فراق رویش، از گوشه ی چشمانِ اشکبارم سیلاب جاری شد و بلاهای زیادی بسان طوفان به سرم آمد.

برداشت: غم هجران و نبودِ تو ما را از پای انداخت در درد فروماندیم و مرگ را به چشم خود دیدیم زمانی که نوش‌داروی جان از دست رفت.

برداشت: دل مشتاقانه امیدوار بود که از طریق توسّل به دعا می توان دوباره به وصل معشوق نایل شد، تمام عمرم در دعا و طلب سپری شد ولیکن توفیقی حاصل نگشت.

برداشت: حال که قبله و کعبه ی ما(معشوق) از اینجا عزم سفر کرده و رفته است احرام بستن ما چه سودی دارد ؟ عمل سعی نیز بیهوده می‌باشد چرا وقتی که قبله(معشوق) رفته و حضور ندارد کوشش کنیم ؟ بنابراین در مروه به سبب نبود معشوق هیچ صفا (خوشی و خرمی) نمانده و سعی ما هیچ نتیجه ای ندارد. (صفا و مروه: دو نقطه که حجّاج می بایست هفت مرتبه این فاصله را بصورت رفت وبرگشت طی کنند تامراسم حج کامل گردد این عمل را سعی می‌نامند.)

برداشت: دیشب که طبیب وضعیّتِ نامساعد مرا دید از سرحسرت گفت: افسوس که امکان مداوای تو میسّر نیست دور از ذهن است که تو شفا پیدا کنی.(قانون و شفا از کتاب‌های حکیم و پزشک معروف ابن‌سینا هستند کتاب قانون به فلسفه و شفا به علوم طبابت پرداخته‌)

برداشت: ای دوست از حافظ که بیمار عشق است عیادت کن و از احوالات او پرسشی کن پیش از آنکه از دیگران بشنوی حافظ از این دنیا رفت.