غزل شمارهٔ ۸۱

برداشت: صبح‌گاه بلبل با گل تازه‌شکفته گفت که با من کم ناز کن زیرا در این باغ‌، گل‌‌‌های همچون تو بسیارند.

برداشت: گل خندید و به او پاسخ داد: از سخن راست نمی‌رنجیم ولی کسی که عاشق است اینگونه با معشوق و محبوب‌، سخن نمی‌گوید.

برداشت: اگر امید داری که از آن‌جام یگانه و مرصّع‌، باده بنوشی‌، بسیار مروارید‌های اشک باید از نوک مژگان بریزی.

برداشت: تا ابد و هرگز بوی عشق را نشنود و نخواهد دانست که عشق و محبت چیست، آن‌کس که چهره و رخسار بر خاک در میخانه ننهد.

برداشت: دیشب در گلستان بهشت وقتی که نسیم ملایم‌ سحری، زلف سنبل را آشفته می‌کرد.

برداشت: از او پرسیدم که ای تکیه‌گاه جمشید، جام جهان‌بین تو کجاست (که مرا نصیب دهی) گفت افسوس که آن دولت نیک و سعادت خفت.

برداشت: هرچه که بیان شود سخن عشق نیست، ای ساقی باده بده و این گفتگو را کوتاه کن.

برداشت: اشک و گریه حافظ‌، عقل و صبر را به دریا انداخت، چه می‌توانست کرد زیرا سوز و درد عشق را نمی‌توانست نهان کند.