غزل شمارهٔ ۸۰

برداشت: ای زاهد پاکدامن، به عیب‌ها و ناپاکی‌های زیرکان نپرداز و آنها را نکوب، زیرا گناهان دیگران به تو ارتباطی ندارد و در روز قیامت به پای تو نمی‌نویسند.

برداشت: اگر من خوب باشم یا بد، تو به خودت برس و خودت را بساز. هر کسی در نهایت نتیجه کارهایش را درو می‌کند، چه خوب و چه بد.

برداشت: همه افراد، چه هشیار  و چه مست، خواهان معشوق هستند. در هر مکان، عشق حضور دارد؛ چه در مسجد و چه در کنیسه و میخانه.

برداشت: من سر تسلیم بر دیوار میخانه‌ها فرود آورده‌ام ،  اگر مدعی نتواند مفهوم کلام را درک کند، می‌تواند سرش را به سنگ بزند.

برداشت: مرا از رحمت و لطف بی‌نهایت ناامید نکن؛ تو که در پس پردهٔ واقعیت‌ها جهان، نمی‌دانی چه چیز خوب است و چه چیز بد.

برداشت: من نه تنها خودم از پردهٔ تقوا و پرهیزکاری خارج شدم، بلکه پدرم نیز بهشت جاویدش را از دست داده است.

برداشت: حافظ، اگر در روز مرگت بتوانی حرکتی بکنی و پویا و فعال باشی ،مستقیم به بهشت خواهی رفت.