غزل شمارهٔ ۷۷

برداشت: یک بلبل، برگ گلی زیبا را در منقار داشت و در آن برگ، با صدای دلنشینی ناله‌های غمگینی سر می‌داد.

برداشت: به او گفتم وقتی که در کنار هم هستیم، چرا این ناله و فریادها را می‌زنید؟ او پاسخ داد که این عکس‌العمل ما به زیبایی معشوق است که در این لحظه ما را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: اگر محبوب ما کنار ما نباشد، نباید از این موضوع شکایت کرد. زیرا پادشاهی که خوشبخت است، هرگز احساس خجالت از داشتن زندگی ساده و بی‌پناهی نمی‌کند.

برداشت: نیاز و زیبایی ما با لطف و زیبایی دوست به هماهنگی نمی‌رسد، چرا که از میان محبوبان، تنها کسی که سرنوشت خوشی را به دست آورد، درخشان و راضی است.

برداشت: بیایید بیدار شویم و زندگی‌امان را به تصویر بکشیم، زیرا این همه نقش‌های شگفت‌انگیز نتیجه‌ی دقت و کار قدردانانه‌ای است که در دایره‌ی زندگی‌مان وجود دارد.

برداشت: اگر واقعاً سالک و پیرو راه عشق هستی، از بدنام شدن نترس. شیخ صنعان که پیر و مرشد بزرگی بود، آن‌قدر در راه عشق پیش رفت و بی توجه به حرف مردم بود  که  خرقهٔ لباس درویشان  بود و همچنین نماد  زهد و مقام معنوی  ولی ان رابرای خرید شراب در میخانه گرو گذاشت .داستان شیخ صنعان در کتاب «منطق‌الطیر» عطار آمده است

برداشت: زمانی است که آن قلندر شیرین، در حال سیر و سلوك، ذکر تسبیح فرشتگان را در حلقهٔ زنجیر به زبان می‌آورد.

برداشت: چشم حافظ به زیر سقف کاخ آن حوری، زیبایی‌های بهشت را که نهرها زیر آن جاری است، نظاره می‌کند.