غزل شمارهٔ ۷۶

برداشت: جز درگاه تو در این دنیا هیچ پناهی ندارم و هیچ امیدی جز این در برای آرامش و دلجویی من نیست.

برداشت: زمانی که دشمن شمشیر می‌کشد، من محافظتی نمی‌کنم و خود را در معرض خطر می‌گذارم، چرا که سلاح من تنها ناله و آه است و قدرتی بیشتر ندارم.

برداشت: چرا از محله خراباتی‌ها رویم کنار؟ چون در این دنیا هیچ اصول و راهی وجود ندارد که به نظر بیاید درست باشد.

برداشت: اگر زمانه بر من سخت بگذرد و آتش بیفروزد و عمرم را بسوزاند، باید بگویم بسوزد، زیرا برای من هیچ چیز با ارزش‌تر از یک برگ کاهی وجود ندارد.

برداشت: من بنده‌ی چشمان زیبا و دلربای او هستم که از شدت زیبایی و جذابیتش، نه به کسی توجهی دارد و نه به هیچ چیز دیگری. او در عالم خود غرق شده و از شراب عشقش مست است.

برداشت: دنبال آزار و اذیت دیگران نباش و هر چه می‌خواهی انجام بده، زیرا در اصول دین ما، غیر از این عمل، گناهی وجود ندارد.

برداشت: ای پادشاه زیبایی، سوار بر اسب خود باش، زیرا در راهی که می‌خواهی بروی، هیچ‌کس برای درخواست عدالت وجود ندارد.

برداشت: در اینجا شاعر بیان می‌کند که در شرایط دشواری قرار دارد و به راحتی متوجه می‌شود که از هر طرف خطراتی او را تهدید می‌کند. او احساس می‌کند که به غیر از زیبایی و لطف معشوقش، هیچ پشتیبانی و کمکی برایش وجود ندارد. این پشتیبانی، مانند حمایت زلف معشوق، تنها راه نجات او را نشان می‌دهد.

برداشت: دل حافظ را به زلف و خال نده، چون این کارها حد و مرزی برای سیاهی ندارند.