غزل شمارهٔ ۷۴

برداشت: نتیجه‌ی تلاش‌ها و دنیای مادی این همه نیست، باده بیاور که وسایل و امکانات این جهان به اندازه‌ی این همه نیست.

برداشت: در اینجا شاعر بیان می‌کند که هدف اصلی‌اش از عشق و صحبت با معشوق، عشق و محبت اوست. او می‌گوید که ارزش دل و جانش به این ارتباط وابسته است و اگر این رابطه نبود، دل و جان او اهمیت چندانی نداشت.

برداشت: برای بدست آوردن سایه، منت درخت سدر و طوبی را مکش.

برداشت: خوشبختی واقعی زمانی به دست می‌آید که بدون درد و رنج به دست آید، وگرنه با تلاش و کوشش تنها نمی‌توان به بهشت رسید.

برداشت: پنج روزی که در این موقعیت فرصت داری، خوب آرامش کن و لذت ببر؛ چرا که زمانی که بگذرد، دیگر این آرامش و فرصت را نخواهی داشت.

برداشت: ما در کنار دریا به انتظار نشسته‌ایم، ای ساقی! فرصتی را دریاب که از لب تا به دهان، این همه فاصله وجود دارد.

برداشت: ای زاهد، از بازی غیرت و فتنه‌ها غافل مشو، زیرا مسیر بین صومعه و میخانه به همین سادگی نیست.

برداشت: درد و رنج من، که در وضعیت بسیار بدی قرار دارم، به نظر نمی‌رسد که نیازی به توضیح و بیان این همه مشکلات داشته باشد.

برداشت: نام حافظ به عنوان یک شاعر معروف و نیکوکار شناخته شده است، اما در میان اهل علم و ادب، محاسبات و درک‌های متفاوتی درباره زندگی و مشکلات وجود دارد که به همین سادگی نیست و نمی‌توان تنها به نام او اکتفا کرد.