غزل شمارهٔ ۷۲

برداشت: راه عشق، راهی بی‌پایان و بیابانی بی‌انتهاست که مقصد این سفر جز جان باختن نیست. (کناره‌: نهایت‌، پایان)

برداشت: هر گاه که عشق به تو روی می‌آورد خوب و نیکو است. دل بسپار و تردید مکن.

برداشت: ما عاشقان و رندان را از بازدارندگی عقل مترسان. چرا که آن پاسبان (شحنه) در شهر و دیار ما کاره‌ای نیست. در این‌جا شحنه (پاسبان) کنایه از عقل است.

برداشت: جادو و جاذبهٔ چشمان تو است که مرا را هلاک و از خود بی‌خود می‌کند. تقصیر سرنوشت و تاثیر ستارگان نیست [که مرا به این حال و روز مبتلا کرده است]. - یا: گناه قتل مرا به گردن طالع و سرنوشت مینداز؛ آنچه مرا می‌کشد چشمان زیبای توست.

برداشت: برای دیدن معشوق باید چشمان پاکی داشت (او در چشم ناپاک نمی‌نشیند) مثل هلال عید [که برای دیدنش باید واجدِ شرایط بود]. هر چشمی شایستگی دیدن روی آن تکه‌ماه را ندارد.

برداشت: مرام و مسلکِ رندی را مغتنم شمار (حُرمت آن را نگه دار)، چرا که این راه مثل نقشهٔ گنجی که هر کسی از آن خبر ندارد.

برداشت: گریهٔ حافظ به هیچ وجه بر تو اثربخش نبود (نتوانست دل سخت تو را نرم کند). متحیّر و متعجّب مانده‌ام که چقدر تو سنگ‌دلی! (دل تو گویی که چیزی کم‌تر از سنگ خارا ندارد!)