غزل شمارهٔ ۷۰

برداشت: چشمهای ما تنها به چهره تو می نگرند و دل سرگشته ما فقط به یاد تو هست

برداشت: اشک‌هایم به مانند لباس احرامی برای طواف در حریم تو آماده می‌شوند، هرچند که از دل رنجور و خونین من، ذره‌ای پاکی وجود ندارد.

برداشت: در این بیت به این نکته اشاره می‌شود که اگرچه ممکن است شرایط و محدودیت‌هایی وجود داشته باشد، اما هنوز هم در جستجوی چیزهای باارزش و دلخواه هستیم. مانند پرنده‌ای وحشی که با وجود قفس و دام‌ها، هنوز به دنبال آزادی و آرزوهایش است. در واقع، انسان‌ها همیشه به دنبال اهداف و آرزوهای خود هستند، حتی اگر در شرایط سختی قرار داشته باشند.

برداشت: اگر کسی که عاشق و بی‌پول است، دلش را برای کسی از جانش نثار کند، نباید او را سرزنش کرد، زیرا او توان ارائه چیزی بیش از عشقش را ندارد.

برداشت: در نهایت، آن کسی که در جستجوی تو تلاشش کافی است، به آن درخت بلند (علامت عشق یا هدف) خواهد رسید.

برداشت: من هرگز از روح پاک عیسی در خود دم نمی‌زنم، زیرا در افزایش روح، زبانم به اندازه لبت ماهر نیست.

برداشت: من در آتش عشق تو دلی پر از درد دارم و هیچ وقت صدایی از من درنمی‌آید. پس کی می‌توان گفت که دلم روی زخم‌ها و غم‌ها صبوری می‌کند؟

برداشت: در روز نخست که موهای تو را دیدم، به خودم گفتم که این بی‌نظمی و درهم‌ریختگی هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد.

برداشت: دل حافظ تنها به خاطر پیوند توست، اما کیست که نام تو را در ذهنش به یاد داشته باشد و به او اشاره کند؟