غزل شمارهٔ ۶۹

برداشت: هیچ‌کس نیست که زلف‌های دوتای او را ببیند و عاشق و گرفتارش نشود؛ همچون بلا که سر راه همه هست. (زلف دو تا‌: گیسوی بافته که بر طرفین گردن و سینه می‌افتد)

برداشت: چشم تو آن‌قدر زیباست که دل‌ها را می‌رباید و از این که ما در کنارت باشیم، هیچ تقصیری بر عهده ما نیست.

برداشت: چهرهٔ تو حقیقتاً تجلی نعمت‌های الهی است، و واقعاً همین‌طور است که در این ظاهر و در این ظواهر هیچ چیز غیر از راستی وجود ندارد.

برداشت: نرگس به دنبال روش نگاه تو است، وای بر چشمی که از حال او بی‌خبر است و در چشمانش شرم وجود ندارد.

برداشت: برای خاطر خدا موهایت را پریشان مکن، چرا که ما شبی نداریم (که از روی حسادت) با باد صبا‌، عربده و جنگ نداشته‌باشیم.

برداشت: مرا به یاد بیاور، زیرا در حضور دوستان، بدون تو روشنایی و زیبایی وجود ندارد.

برداشت: مراقبت از بیگانگان نتیجه‌ی یادآوری زیبایی‌هاست، آیا این قانون در شهر شما وجود ندارد؟

برداشت: دیشب به محبوبم گفتم که در این رابطه به عهد و پیمان وفا کن. او پاسخ داد که خواجه، در این زمانه، عهد وفا وجود ندارد و این حرف تو اشتباه است.

برداشت: اگر راهنمای من، همان پیر و پیشوای مغان باشد، هیچ تفاوتی در هیچ چیزی وجود ندارد، چرا که هیچ رازی نیست که از خدا جدا باشد.

برداشت: عاشق چه کار می‌تواند بکند اگر بار سرزنش را تحمل نکند. هیچ قهرمانی هم نمی‌تواند در برابر تیرهای سرنوشت از خود دفاع کند.

برداشت: در مکان‌های عبادت زاهدان و در تنهایی عارفان، تنها نشانه‌ای از درخواست و دعا وجود ندارد جز کناره‌ی ابروی تو.

برداشت: ای چنگی که به خون دل حافظ آغشته‌ای، آیا اندیشه‌ات جز از غیرت قرآن و خداست؟