غزل شمارهٔ ۶۸

برداشت: ماه من (دلبر من) فقط یک هفته است که رفته اما به چشمم سالی گذشت (معنای دوم: این ماه این هفته تمام شد و به نظرم رسید که این یک ماه یک سال طول کشید). تو چه می‌دانی که حال دوری از یار چه حالی است؟

برداشت: رُخش چنان لطیف و زلال و پاک بود که مردمک دیده، تصویر خود را در آن دید و پنداشت که خالی مشکین و سیاه بر رخ او دیده است.

برداشت: آنقدر بچه است که هنوز از دهنش شیر می‌چکد اگر چه به قدر یک قاتل حرفه‌ای در کار دلبری حرفه‌ای است.

برداشت: ای که در کل شهر به بذل و بخشش مشهوری، چرا در حق غریبان کوتاهی می‌کنی؟

برداشت: هرچه از «گوهر یگانه» شنیدم (شک داشتم) تا آنکه دهان تو را دیدم و پس از آن برایم تردیدی در وجود آن باقی نماند.

برداشت: مژده دادند که می‌خواهی سری به ما بزنی. از این تصمیم خوبت پشیمان نشو که خوش‌یمن است.

برداشت: بار غم سخت جدایی تورا چگونه به دوش بکشم؟؟ منی که تنم همچون نی از ناله، ناتوان و خسته هست.