غزل شمارهٔ ۶۷

برداشت: پروردگارا! این شمع شادی‌بخش، متعلق به کدام خانه است؟ جان ما در آتش عشق او سوخت، از او بپرسید که معشوقه‌‌ی کیست؟

برداشت: این لحظه، عشق و تعلقات من را تحت تأثیر قرار داده و در حال حاضر فقط به این فکر می‌کنم که با چه کسی در آغوش خوابیده است و در واقع هم‌خانه‌اش کیست؟

برداشت: لب همچون شراب سرخ او که آرزو دارم از لب من دور نباشد، مایه نشاط و متعهد به چه کسی است؟ (پیمان‌ده پیمانه کنایه از وفادار و عهدبسته بودن)

برداشت: به خدا قسم‌ بپرسید که سعادت همنشینی با آن شمع نکو طالع نصیب کدام پروانه شده است.(شمع استعاره از معشوق و پروانه استعاره از عاشق است)

برداشت: هر شخصی جادویی به او می‌دهد و مشخص نیست که دل حساس او به افسانه‌ی کدامین فرد گرایش دارد!

برداشت: ای خدا، آن پادشاه با چهره‌ی ماهی و پیشانی چون زهره، که همانند دُرّ گرانبهایی است، دردانه ی چه کسی است؟

برداشت: گفتم که دلِ دیوانه‌ام به خاطر تو ناله می‌کند، و او با لبخند گفت که دیوانهٔ کدام یک از انسان‌هاست؟