غزل شمارهٔ ۶۶

برداشت: ای بلبل اگر من را دوست داری بگو چون که ما هر دو هم دیگر را دوست داریم و جز زاری نمیتوانیم کاری بکنیم (من تو را دوست دارم اگر تو هم همین حس رو داری بگو که بهم برسیم و این زاری رو کنار بزاریم)

برداشت: در آن مکانی که نسیم محبت از گیسوی محبوب می‌وزد، چه نیازی به دمیدن در سازهای تاتاری وجود دارد؟

برداشت: بیا شراب بیاور تا جام زرق و برق را رنگین کنیم، زیرا ما به قدری مست این جام خودخواهی هستیم که نام آن را هشیاری می‌گذاریم.

برداشت: تصور کردن و دل بستن به زلف تو، کار هر کسی نیست؛ زیرا برای درک و درگیری با جذابیت‌های تو، نیاز به تجربه و هوشمندی خاصی دارد.

برداشت: رازی ظریف وجود دارد که عشق از آن سرچشمه می‌گیرد، و این راز به عبارت‌های معمولی مثل رنگ لب یا خط زیبایی اشاره نمی‌کند.

برداشت: زیبایی یک فرد تنها به ویژگی‌های ظاهری مثل چشمانش، موهایش و خال‌هایش محدود نمی‌شود؛ بلکه در این مساله نکات و ظرافت‌های بسیاری در ارتباط با دلربایی و جذب دیگران وجود دارد.

برداشت: درست مثل قلندران که برای حقیقت ارزش قائل هستند، از کسی که از هنر و دانایی بی‌بهره است، نه تنها ارزش و احترامی نمی‌طلبند بلکه به لباس و زرق و برق ظاهری او هم توجهی ندارند.

برداشت: برای رسیدن به درگاه تو، کار آسانی نیست. صعود به اوج مقام و بزرگی نیز با سختی همراه است.

برداشت: در بامداد، زیبایی چشمانت را در خواب می‌دیدم و این خواب، به مراتب از بیداری خوشایندتر بود.

برداشت: دل کسی را نرنجان و با آرامش تمام بکن، زیرا نجات ابدی در کم آزار دادن دیگران نهفته است.