غزل شمارهٔ ۶۵

برداشت: چیزی زیباتر از شادی، دور هم بودن، طبیعت و بهار وجود ندارد. اما ای ساقی، چرا هنوز زود نیامدی و ما منتظریم؟

برداشت: هر زمانی که فرصت خوبی پیش آمد، آن را غنیمت بشمار؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌داند سرانجام کار چطور خواهد بود.

برداشت: عمر انسان به یک رشته نازک وابسته است، بنابراین باید مراقب خودت باشی و برای مشکلات زندگی نگرانی نداشته باشی.

برداشت: آبِ زندگی و باغ بهشت تنها در کنار جویبار و شراب لذیذ معنا پیدا می‌کنند.

برداشت: مستور و مست هر دو از یک نوع هستند، پس تفاوتی در انتخاب معشوق وجود ندارد. ما باید ببینیم که به چه کسی دل بدهیم، چون هر دو در واقع یکی هستند.

برداشت: فلک از رازهای پنهان در پرده بی‌خبر است. ای مدعی، چرا در مورد چیزی که به پرده‌دار ربط دارد دعوا می‌کنی؟ خاموش باش.

برداشت: اگر اشتباهات من ارزشی ندارند، پس مفهوم عفو و بخشش از سوی رحمت‌کننده چیست؟

برداشت: میان زهد خشک و عشق الهی، خداوند بیشتر دل عاشق و آگاه را می‌پسندد. حافظ در این بیت، به ما می‌آموزد که اصل طلب حقیقت و قرب الهی، در عشق و آگاهی است، نه در ظاهر دین و زهد خشک. پیاله حافظ نماد دل عاشق و روح آگاه است، که با جرعه‌ای از معرفت و حضور الهی، به حقیقت نزدیک می‌شود، در حالی که زهد ظاهری ممکن است تنها به شکل رعایت قواعد و ترس از عقوبت باقی بماند.