غزل شمارهٔ ۶۴

برداشت: اگرچه بیان هنر در برابر یار دل ربا بی‌ادبی محسوب می‌شود پس بهتر است زبان را ببندیم،و این درحالیست که در زبان آوری هنرمند و ماهر هستیم و در دل احساسات و افکار واژه‌های زیبا و ادبی فراوان داریم.

برداشت: زیبایى مانند پری در دل خود پنهان است و موجودی پلید در شگفتی از زیبایی او می‌سوزد. چشمانش پر از حیرت است که این چه شگفتی‌ای است.

برداشت: در این گلزار، هیچ گلی که بدون خاری باشد نگفته شد، زیرا روشنایی محمد (ص) با آتشِ جهل و نادانی در تضاد است.

برداشت: دلیل آن را نپرس که چرا گردش روزگار افرادی ناتوان و بی‌ارزش را پرورش می‌دهد؛ زیرا بزرگ‌منشی و موفقیت او هیچ دلیل خاصی ندارد و این یک امر تصادفی است.

برداشت: من برای نیم جو (مقدار بسیار کمی از پول) طاق خانقاه و رباط (محل‌های عبادت و زندگی صوفیان) خودم را نمی‌فروشم، چون در واقع صندلی ایوان و پای خم که نشیمنگاه من است، برایم با ارزش‌تر از آن است.

برداشت: بی‌شک زیبایی می روشنی بخش چشم ماست که در نقاب بلورین و پس پرده‌ای شفاف قرار گرفته

برداشت: من در گذشته هزاران عقل و ادب داشتم، اما اکنون که مست و خراب هستم، به نظر می‌رسد که بی‌ادبی بهترین کار است.

برداشت: بیار می، چرا که مثل حافظ، هزار بار از آینده امید دارم و به گریه صبحگاهی و درخواست‌های شبانه نیازمندم.