غزل شمارهٔ ۶۱

برداشت: ای نسیم صبا، اگر از دیار یار گذر کردی، برایم عطری از گیسوی یار به‌ارمغان بیاور.

برداشت: به جان عزیز او، اگر پیامی از او برایم بیاوری جان را به شکرانه می‌بخشم.

برداشت: اگر نتوانستی به دیدارش بروی؛ برای چشمم از خاک درِ او غبار بیاور تا توتیای چشمم کنم.

برداشت: من گدا کجا و آرزوی وصال او کجا!؟ مگر در خواب روی زیبای او را ببینم.

برداشت: قلبم در سینه همچون درخت بید لرزان و مضطرب است؛ از حسرت قد و بالای همچون درخت صنوبر یار.

برداشت: اگرچه دوست به ما کمترین نگاهی نمی‌کند اما مویی از سر او را به‌دنیا نمی‌فروشیم.

برداشت: چه می‌شود اگر روزی دل دردمند حافظ، که بنده یار است، از غم آزاد شود.