غزل شمارهٔ ۶۰

برداشت: پیام‌آور مشهور که از سرزمین دوست آمد، جانِ حامی و محافظت‌کننده را از نامه‌ای خوشبو و معطر به مشامش رساند.

برداشت: این بیت به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و بیان می‌کند که این زیبایی نه تنها جلوه‌ای خاص دارد، بلکه احساس عزت و وقار را نیز در دل دوست به وجود می‌آورد. در واقع، وجود این ویژگی‌ها در معشوق، جذبه و احترام خاصی را به همراه دارد.

برداشت: دل خود را به خوشحالی و امید سپردم، اما اکنون شرم و خجالت را با خود به دوش می‌کشم، چرا که تمام احساساتم را برای محبوب نثار کرده‌ام.

برداشت: خوشحالم که به لطف شانس و اقبال، تمام امور و خواسته‌هایم در زندگی به خوبی پیش می‌رود.

برداشت: حرکت و چرخش آسمان و ماه در دست ما نیست، بلکه آن‌ها طبق اراده و خواست معشوق در گردش‌اند.

برداشت: اگر طوفان فتنه تمام جهان را به هم بریزد، ما هنوز چراغ چشمان و راه انتظار دوست را داریم.

برداشت: ای نسیم صبح، کحل گرانبهای زیور خود را به من عطا کن، از آن سرزمین خوشبخت که راهی به سوی دوست شده است.

برداشت: ما در مقابل عشق و خواسته‌امان ایستاده‌ایم و منتظریم تا ببینیم که چه کسی در کنار دوست، خواب خوش را به همراه خواهد آورد.

برداشت: اگر دشمن با نیت بد درباره حافظ سخن بگوید، چه اهمیتی دارد؟ خدا را شکر که من هرگز از دوست خود خجالت‌زده نیستم.