غزل شمارهٔ ۵۹

برداشت: من به محبت دوستانه‌ای از طرف دوستم امیدوارم، ولی در عین حال کاری کرده‌ام که باعث شده به نوعی دل او را بشکنم و اکنون امیدوارم که او مرا ببخشد.

برداشت: می‌دانم که گناه من در نهایت فراموش خواهد شد، زیرا او هرچند زیبایی دارد، اما درونش از نیکی و پاکی سرشار است.

برداشت: ما آن‌قدر گریستیم که هر کسی که از کنار ما عبور کرد، وقتی اشک‌های ما را دید، با تعجب گفت: این چه حالی است؟

برداشت: این جمله به نوعی به تصویر کشیدن زیبایی و جذابیت فردی است که گوینده نسبت به او احساس عمیق و تمایل دارد. گوینده به نوعی در حال توصیف حالت گیج و جذاب خود است که با وجود عدم دیدن آن شخص، به زیبایی او و موهایش اشاره می‌کند. به عبارت دیگر، این احساس به سادگی نمی‌تواند درک شود، اما جذابیت و زیبایی آن فرد به قدری قوی است که گوینده حتی بدون دیدن او، احساساتی عمیق را تجربه می‌کند.

برداشت: من از تصویر خیالش شگفت‌زده‌ام، چرا که وقتی دیگر از نظرم دور شد، انگار که دم به دم در حال پاک کردن و شست‌وشوی خاطراتم بوده است.

برداشت: دل بدون گفت و گو با زیبایی موهای تو کُشته میشود.  چه کسی میتواند با زلف های دلفریب تو صحبت کند؟

برداشت: سال‌هاست که از عطری که از موهای تو می‌آید، چیزی نشنیده‌ام، اما هنوز آن بو در دل من باقی‌مانده است.

برداشت: حال خراب تو برای حافظ دل‌گیر است، اما بوی موی محبوب باعث می‌شود که این بی‌تابی تو زیبا به نظر برسد.