غزل شمارهٔ ۵۴

برداشت: از شدت گریه و اندوه، چشمانم پر از اشک و خون شده است. ببین که در جستجوی تو، حال و روز مردان چگونه است.

برداشت: این بیت به حسرت و یادی از زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد. گوینده با یادآوری لب‌های زیبا و چشمان مست معشوق، در حال نوشیدن جامی از غم است. هر جرعه‌ای که می‌نوشد، به نوعی درد و رنجی عمیق را در دلش ایجاد می‌کند که طعمش مانند خون است. به نوعی این احساس ترکیبی از شوق و اندوه ناشی از فراق یار است.

برداشت: اگر چهره‌ی زیبای تو از سوی مشرق سر کو طلوع کند، حتمی است که روزگارم پر از خوشبختی خواهد بود.

برداشت: لب‌های شیرین به داستان فرهاد اشاره دارد و نشان می‌دهد که صحبت‌های او مانند یک قصه جذاب و دلنشین است. همچنین، زعفران و زیبایی‌های لیلی، مقام و حالت مجنون را به تصویر می‌کشد.

برداشت: دل من را به جستجوی خود بکش، زیرا قامت تو زیبا و مشابه سروهای دل‌نواز است. صحبت کن که گفتارت نرم و هماهنگ است.

برداشت: از دوری شراب به جانم آرامش ببخش، ای ساقی، زیرا غم خاطرم از ظلم و سختی‌های زندگی بسیار است.

برداشت: از وقتی که عزیزم از کنارم رفت، انگار اشک‌هایم به اندازه‌ی جیحون جاری شده‌اند.

برداشت: چطور می‌توانم در درون غمگینم شاد باشم؟ این کار به انتخاب من نیست، زیرا از کنترل من خارج است.

برداشت: حافظ در اینجا بیان می‌کند که او از حالت بی‌خودی و نشئگی عشق، به دنبال محبوبش می‌گردد، مانند کسی که در فقر و نیاز، به دنبال ثروت و گنجینه‌ای عظیم است. در واقع، او احساس می‌کند که نیاز و طلب او از یار، به اندازه‌ی نیاز یک شخص مفلسی به دارایی و ثروت نجومی است.