غزل شمارهٔ ۵۳

برداشت: آنکه مقیم گوشه میخانه است منم و آن‌را به‌چشم خانقاه خود می‌نگرم و سحرگاهان پیر خرابات را دعای خیر می‌گویم.

برداشت: اگرچه نوای خوش چنگ در سحرگاه در دسترس من نیست اما آه سحرگاه من به‌همان مقدار نوای چنگ خوش‌نواست.

برداشت: خدا را شکر می‌گویم که نه بندهٔ کسی هستم و نه کسی مرا بنده است اما بندهٔ گدای کوی یار هستم.

برداشت: هدف از رفتن به مسجد و میخانه‌، دیدن شماست و بجز این قصدی ندارم خدا بر این گواه است.

برداشت: این دیدارهای سعادت‌بار را رسم و راه خود کرده‌ام و از آن دست بر نمی‌دارم مگر مرگ مرا باز‌دارد.

برداشت: از روزی که بر این آستان دولت و سعادت روی آورده‌ام بر بالای جایگاه خورشید تکیه زده‌ام.

برداشت: گناه اگر چه در اختیار آدمی نیست اما باید مؤدب و باحیا باشد و بگوید که گناه من است.