غزل شمارهٔ ۵۰

برداشت: دل من به زلف‌های تو گرفتار شده است؛ با یک نگاه غمزه‌وار آن را بکش، زیرا این عذاب برای دل من سزاوار است.

برداشت: اگر خواسته‌های ما برآورده شود، بهتر است که آن را از طریق خودت به دست آوردی، زیرا این راه به نفع خودت خواهد بود.

برداشت: ای جانِ من، ای معشوقه‌ی خوش‌صدا، تو مانند شمعی هستی که در تاریکی شب می‌درخشد. هدف من در زندگی، فدای تو شدن و از خود گذشتگی است.

برداشت: وقتی که به عشق فکر کردم، با خودم گفتم، ای بلبل! چرا گل شاداب را به خواسته خود نخواهی؟

برداشت: بوی گل به عطر مشک و چرم نیاز ندارد، چون خود مشک و چرم از زیبایی و خاصیت وجودی خود بهره‌مندند.

برداشت: به‌سوی این دنیای ناجوانمرد مرو و از او توقع چیزی نداشته‌باش زیرا گنج سلامت و آسایش تو در خانهٔ خود توست.

برداشت: حافظ به شدت تحت تأثیر عشق قرار گرفته و با وجود تمام مشکلات و رنج‌هایی که کشیده، هنوز به عهد و وفای خود در ارتباط با عشق پایبند است.