غزل شمارهٔ ۴۸

برداشت: صوفی با نور و درخشش می راز بزرگی را فهمید؛ اصل هرکس را از این لعل سرخ می‌توانی بشناسی.

برداشت: ارزش گل‌ها را فقط بلبل می‌داند، نه‌هر کسی که صفحه‌ای بخواند بدان معنی‌است که آن‌را فهمیده است.

برداشت: تمام دو جهان را به دل عاشق دادم، به‌جز عشق تو همه چیز را فانی و نابود دانست.

برداشت: اکنون به جایی رسیده‌ام که حتی عده‌ای از افراد معمولی نیز متوجه این شادی پنهانی من شده‌اند.

برداشت: یار ما، آسایش ما را به‌مصلحت ندید وگرنه حال ما را درک می‌کند.

برداشت: هرکسی ارزش نسیم یمانی را بفهمد، از نیکی نظر خود می‌تواند سنگ و گل را به لعل و عقیق تبدیل کند.

برداشت: ای کسی که از دانش و فهم عقل، بدنبال آموختن حقیقت عشق هستی، می‌ترسم که این نکته را به‌درستی درنیابی.

برداشت: شراب بیاور زیرا کسی که بداند چگونه باد خزان به باغ گل دنیا آسیب می‌زند، نباید به زیبایی‌های دنیا ببالد.

برداشت: حافظ این جواهر شعر را که با ذوق و استعداد خود سروده، نتیجه تربیت و آموزش آصف دومی می‌داند.