غزل شمارهٔ ۴۷

برداشت: هر سال که به میکده می‌روم، اگر راهی جدید پیدا کنم، به خوبی می‌دانم که باید از فکر و اندیشه‌ی بی‌فایده دوری کنم.

برداشت: دنیا فقط به افرادی که عظمت و بزرگی خود را در زیر این کلاه (نماد علم و معرفت) می‌شناسند، مقام و اعتبار می‌دهد.

برداشت: هر کسی که در آستانهٔ میخانه راهی پیدا کند و از پرباری شراب بهره‌مند شود، به راز و رمزهای صومعه و مذهب پی می‌برد.

برداشت: هر کسی که توانسته باشد اسرار دو جهان را از طریق خط ساغر ببیند و آشنایی با رموز جام جم را از نشانه‌های خاک راه به دست آورد، به درکی عمیق و بصیرتی خاص دست یافته است.

برداشت: از ما چیزی فراتر از تسلیم‌گری دیوانگان نخواهید، چون مذهب‌مان این است که شیخ ما، عاقل را به گناه متهم می‌داند.

برداشت: دل من از نرگس ساقی هیچ در امان نیست، زیرا می‌دانم که آن معشوق سیاه دل چه شیوه‌ای دارد.

برداشت: به خاطر تأثیرات بدی که ستاره‌ها بر سرنوشت من دارند، در سحرگاه چشمانم آن‌قدر اشک ریخت که ونوس (ناهید) آن را دید و ماه هم متوجه شد.

برداشت: حافظ درباره‌ی داستان خود و شراب‌نوشی‌اش سخن می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که وقتی ماجرا به عشق و شیدایی مربوط می‌شود، دیگر جایی برای نظارت و کنترل نیست. در این عالم، حتی قدرت‌مندان نیز نمی‌توانند به حقیقت عشق و شادی دست‌اندازی کنند.

برداشت: شاهی با مقام و مرتبه‌ی بلند، چون نُه آسمان، نشانه‌ای از زیبایی و شکوه را در کجای گنبد آسمان فراموش نکند.