غزل شمارهٔ ۴۳

برداشت: محیط باغ خوشایند و گفتگو با دوستان دل‌نشین است. زمان گل خوش می‌گذرد، زیرا در این زمان، لحظات توام با نوشیدن شراب نیز لذتبخش است.

برداشت: نسیم صبحگاهی هر لحظه جان ما را خوشبو می‌کند، آری، نفس‌های دل‌باختگان خوشایند و دل‌انگیز است.

برداشت: راز گلی که هنوز باز نشده است، به آهنگ وداع فرا می‌خواند. ای بلبل، ناله کن که صدای دل‌انگیز افکار عالی و زیباست.

برداشت: مرغی که زیبا می‌خواند، خوش خبر باشد زیرا در مسیر عشق به محبوب، ناله‌های شب‌های بدون خواب، لذتبخش است.

برداشت: در دنیای واقعی، خوش‌دل بودن به راحتی پیدا نمی‌شود. اما اگر هم این حالت وجود داشته باشد، باید با شیوه‌های خاص و رفتارهای زیرکانه و مکارانه در کنار آن زندگی کرد.

برداشت: از زبان گل سوسن آزاد، این پیام به گوش می‌رسد که در این مکان باستانی، زندگی ساده و بی‌دغدغه بسیار دلپذیر است.

برداشت: حافظ! اگر بخواهی خوشدل باشند، بهتر است از دنیا و دلمشغولی‌های آن دل ببری، تا این‌که فکر کنی وضع دنیاپرستان خوب است.