غزل شمارهٔ ۴۲

برداشت: دلم می‌خواهد با تو از حال و احوالم بگویم، اما تمایل دارم که از احوالات قلبم هم باخبر شوی، که این نیز خواسته‌ای است.

برداشت: به طمع خام خود نگاه کن که نمی‌توانم داستان آشکار از رقیبان را پنهان کنم، این فقط یک اشتیاق است.

برداشت: در شب قدری این چنین عزیز و محترم هوس دارم تا روزهنگام در کنار تو بخوابم

برداشت: ای کاش این گل نازک و دلربا را در شب تار نگه دارم، اما این تنها یک آرزوست.

برداشت: ای باد صبا، امشب به من کمک کن تا صبحگاهان شکوفا شوم، زیرا در دل من هوس و آرزو وجود دارد.

برداشت: برای احترام و ارزشمندی به تو، حتی اگر فقط با نوک مژه‌ام  خاک راهت را جارو کنم ، به دنبال آن می‌روم. این احساس، هوس و آرزوست.

برداشت: مانند حافظ، با وجود تمام دشمنان و مدعیانی که از شعر من انتقاد می‌کنند، هنوز هم به سرودن شعر رندانه تمایل دارم.