غزل شمارهٔ ۴۰

برداشت: نعمت خداوند این است که درِ میکده به روی من باز است، زیرا من با دل و جان به سوی او نیاز دارم.

برداشت: تمام خُم‌ها در حال تلاطم و جنب و جوش هستند، زیرا درون آن‌ها شرابی است که سرمستی به ارمغان می‌آورد و این حالتی که در آن قرار داریم، واقعیت است و نه خیال و توهم.

برداشت: او همه چیزش سرشار از مستی و خودبزرگ بینی است، در حالی که ما جز ضعف، ناتوانی و نیاز چیزی نداریم.

برداشت: رازهایی که نتوانستیم به دیگران بگوییم و نمی‌گوییم، باید با دوستی شریک شویم که او مایه‌ی اعتماد و امانت است.

برداشت: توضیح درباره‌ی زلف‌های پیچیده و زیبای محبوبم را نمی‌توان به آسانی انجام داد، زیرا این داستان بسیار طولانی و پیچیده است.

برداشت: دل رنجور و غم‌زده مجنون به عشق لیلی است و زیبایی چهره محمود و نازکی کف پای ایاز به زیبایی و جذابیت او اشاره دارد.

برداشت: چشمم را از همه چیز جدا کرده‌ام و به زیبایی تو خیره شده‌ام.

برداشت: هر کس که به کعبهٔ تو بیاید، در واقع در حال عبادت و نماز است، چون نگاهش به ابروی توست که به نوعی قبلهٔ او شده.

برداشت: ای کسانی که در مجلس هستید، از شمع بپرسید که دلِ دردکشیده و رنجور حافظ چه سوز و گدازی دارد.