غزل شمارهٔ ۳۹

برداشت: در باغم چه نیازی به صنوبر و سرو دارم وقتی که شمشاد‌قدی در خانه دارم؟

برداشت: ای نازنین‌پسر، تو چه دین داری که ریختن خون ما بر تو، حلال‌ است؟

برداشت: وقتی که غم را از دور می‌بینی (پیش از آنکه نزدیک بیاید) شراب بنوش؛ داروی دفع آن‌را چنین تشخیص داده‌ایم.

برداشت: چرا از آستان پیر مغان سر بر تابیم؟ وقتی‌که بخت و گشایش از سرای اوست.

برداشت: شگفت‌آور است که قصه غم عشق‌، یکی بیش نیست اما هر بار و هرکس که آن‌را تعریف می‌کند‌، تازه است و تکراری نیست.

برداشت: دیروز در حالت مستی بود و به من وعده‌ی وصال داد. باید دید امروز در چه حالتی چه می‌گوید. (و چه نقشه‌ای دارد)

برداشت: از شیراز و چشمه آب رکنی و باد خوشی که می‌وزد عیب نگیر که مانند خالِ صورت به زیبایی کل جهان افزوده است.

برداشت: آبی که حضرت خضر (ع) از آن نوشید و عمر جاودانه گرفت در سرزمین تاریکی‌ها قرار داشت؛ حال ببین آب حیات ما که از خداوند بزرگ نشأت می‌گیرد چقدر ما را می‌تواند متعال کند.

برداشت: ما مفهوم قناعت و فقر را با تعبیراتِ مادی ضایع نمی‌کنیم. به پادشاه بگو که خداوند روزی معنوی ما را از پیش تعیین کرده است.

برداشت: ای حافظ قلمِ تو چه شاخه درخت شگفت‌آورِ شیرینی است که میوه‌اش (شعر) حتی دلپذیرتر از شهد و شکر است.