غزل شمارهٔ ۳۸

برداشت: بدون عشق و زیبایی تو، روز من دیگر نوری ندارد و از عمر من جز شب تیره و تار باقی نمانده است.

برداشت: زمانی که از تو خداحافظی کردم، آنقدر گریه کردم که دیگر نوری در چشمانم باقی نمانده است

برداشت: تصور تو از مقابل چشمانم دور می‌شد و به من می‌گفت که ای وای از این چشم که آبادان [به دیدن تو] نمانده است.

برداشت: بخاطر وصال تو، مرگ از ذهنم دور بود، اما حالا که از تو دورم، مرگ از من دور نیست.

برداشت: زمانی نزدیک است که بشنوی که این عاشق رنجور و خسته، دیگر زنده نیست.

برداشت: صبر تنها راه حل دوری تو برای من است، اما چطور می‌توانم صبر کنم وقتی که صبر من هم به اندازه‌ای نیست که بتواند ادامه پیدا کند؟

برداشت: اگر در دوری تو چشمان من مانند آبِ روان باشد، پس بگذار که خون جگرم بریزد، چرا که عذری برای بی‌تابی من وجود ندارد.

برداشت: حافظ به دلیل غم و اندوه، نتوانسته است از گریه و زاری دست بردارد و دیگر نمی‌تواند به شادی روی بیاورد، چرا که درد و عزاداری او همچنان پابرجاست.