غزل شمارهٔ ۳۶

برداشت: زمانی که زلف‌های تو در دست نسیم قرار گرفت، دل دل‌باخته و پر غصه‌ام از شدت غم، به دو نیم تبدیل شد.

برداشت: چشم جادوی تو به اندازه سحر و جادو تاثیرگذار است، اما این نکته وجود دارد که این جادو در واقع دچار نقص و مشکل شده است.

برداشت: در پیچ‌های زلف تو، آن نقطهٔ سیاه چیست؟ همان لکه‌ای که در حلقهٔ حرف «ج» افتاده است.

برداشت: زلف‌های سیاه تو در باغ بهشتی چه معنایی دارد؟ مثل طاووسی که در باغ بهشت نشسته است.

برداشت: دل من به یاد روی تو، ای همدم جانم، چون خاکی در جاده‌ای است که نسیم بر آن می‌وزد.

برداشت: مانند گردی که بر روی این بدن خاکی نشسته، نمی‌تواند از کنار کوی تو بلند شود، زیرا بزرگی و عظمت تو بر او سایه افکنده است.

برداشت: سایه قد تو بر جسم من، ای عیسی، همانند روحی است که بر جسم بی‌روح و فاسد قرار گرفته است.

برداشت: کسی که جایگاهی جز کعبه ندارد، در درب میخانه به یاد لب‌های تو نشسته و مقیم شده است.

برداشت: دوست عزیز، غم تو و حافظ گمشده‌ای که به او تعلق دارد، رابطه‌ای عمیق و کهن دارد که از گذشته‌های دور برقرار بوده است.