غزل شمارهٔ ۳۵

برداشت: ای واعظ، به کار خود بپرداز و نه اینکه به من فریاد بزنی. چرا دل من از مسیرش منحرف شده است و تو چه چیزی به تو آسیب زده که اینگونه می‌کنی؟

برداشت: در میان موجودات که خداوند آفریده، هیچ چیز کوچک یا بی‌اهمیتی وجود ندارد که به آن بی‌توجهی شده باشد. هر چیزی در آفرینش خود دارای اهمیت و معنایی خاص است.

برداشت: تا زمانی که لبش مرا به کام نرساند، مثل نای نصیحتی که همه دنیا برای من می‌زنند، تنها به گوش من می‌وزد.

برداشت: فقیر در کوی تو از بهشت هم بی‌نیاز است و عاشق تو از هر دو دنیا آزاد و رهاست.

برداشت: هر چند که عشق مرا به حالت ناهنجاری کشاند، اما از همان ناهنجاری، بنیاد زندگی و وجود من به وجود آمده است.

برداشت: دلبر تو با ستم و بی‌عدالتی‌اش، نباید تو را آزار دهد، زیرا خودش سبب این وضعیت شده و همین که به تو این جفا را کرده، نشانه‌ای است از آنچه که به تو داده است.

برداشت: بهتر است که از قصه‌ها و جادوها فاصله بگیری، زیرا من از این داستان‌ها و جادوها تجربیات زیادی دارم.