غزل شمارهٔ ۳۴

برداشت: ایوان خانه چشم من برای تو آماده پذیرایی است ای دلبرم؛ بیا و مهمان من باش که این خانه، خانهٔ توست. (رواق‌: یعنی بخش ورودی یک سرا و خانه که گاهی ایوان نیز گفته می‌شود)

برداشت: به لطف و زیبایی خط و خال خود، عارفان پاکدامن را عاشق خود کردی؛ چه لطیفه‌هایی در زیر دام زلف و دانه خال تو که هست.

برداشت: ای بلبل خوش‌خوان بهاری، برای تو در کنار گل آرزوی شادی می‌نمایم زیرا با آواز عاشقانه خود چمن و بوستان را زیباتر کرده‌ای.

برداشت: مفرح یعنی نوشیدنی‌یی که از گلاب و قند و زعفران و ... برای شادی‌ و علاج ضعف دل می‌ساخته‌اند. اگر در آن یاقوت انداخته می‌شد «مفرح یاقوت‌» و اگر زر «مفرح زر» و ...‌؛ قدما بر این باور بودند که گوهر‌ِ آن سنگ‌های ارزشمند در شربت اثر می‌کند.

برداشت: تن من در خدمت تو کوتاهی کرده است (دور از تو هستم) ولی این را بدان که دل و جان من، خاک آستانه توست.

برداشت: دل را به هر شوخ و شیرینی نمی‌سپارم گنجی که از عشق تو در سینه دارم به‌همان مُهر باقی است.

برداشت: عجب زیبا بُتی هستی تو ای تک‌سوار ماهر که اسب سرکش فلک را رام تازیانه خود کرده‌ای.

برداشت: من که چیزی نیستم تو حتی روزگار پُرفن و شعبده‌باز را نیز با بهانه‌‌های بی‌پایانت دست به سر ‌می‌کنی. (انبانه یعنی کیسه چرمی بزرگ که بر دوش حمل می‌کنند، در اینجا بطور خاص مقصود کیسه همراه شعبده‌بازان و تردستان است. لغزیدن کنایه است از فریب خوردن)

برداشت: آسمان و آسمانیان به‌رقص و پایکوبی می‌افتند وقتی‌که غزل حافظ در مجلس تو به‌سرود خوانده‌شود.