غزل شمارهٔ ۳۳

برداشت: کسی که خلوت را گزیده و انتخاب کرده است چه نیازی به گردش و تماشا دارد؟ وقتی که او در کوی دوست اقامت دارد چه نیاز دارد به صحرا و گلزار برود؟

برداشت: ای عزیز‌، تو را قسم می‌دهم به آن نیاز که به خدا می‌بری یک بار از ما بپرس که ما چه نیاز داریم.

برداشت: ای پادشاه زیبایی، ما دل خود را به عشق تو سوختیم؛ حالا از ما بپرس که یک نیازمند چه چیزی می‌خواهد.

برداشت: صاحب‌نیاز هستیم و زبان و توان گفتن نیاز خود را نداریم در درگاه بخشندگان چه نیازی به خواهش و درخواست هست؟

برداشت: اگر می‌خواهی ما را نابود کنی، نیازی نیست به داستان و بهانه بیاوری، چون ما از خود تو هستیم. پس چه نیازی به فریب و دزدی است؟

برداشت: دل من آینه‌ای است که تصویر دوست در آن منعکس شده است. این دل، بیانگر نیاز و خواسته‌های من است؛ اما در خود آنجا، دیگر نیازی وجود ندارد.

برداشت: آن روزگار رفت و گذشت که منت کشتی‌بان را می‌کشیدم، حال که گوهر را به دست آورده‌ام به (سفر به) دریا نیازی ندارم.(آن شد: آن زمان گذشت.)

برداشت: ای ادعا کننده، برو! من کاری با تو ندارم. دوستانم در کنارم هستند و به دشمنان نیازی ندارم.

برداشت: ای عاشق بی‌چیز، وقتی که محبوبی چون او مایه‌ی زندگی و نشاط تو را می‌شناسد، دیگر چه نیازی به درخواست و خواهش داری؟

برداشت: حافظ! تو هنر خود را به نمایش بگذار، زیرا با دعوا و جدل با رقیب، نیازی به اثبات و نمایش آن نیست.