غزل شمارهٔ ۲۹

برداشت: ما با خیال تو مستیم و به‌شراب نیاز نداریم به خُم بگو که پی کار خود گیر و برو که خمخانه تو بی‌رونق شد.

برداشت: حتی شراب بهشتی را نیز میاورید که بی محبوبم بهترین شراب هم لذتی ندارد. (عَذْب‌: گوارا)

برداشت: حیف که یارم رفت و خیال دیدن او بیهوده است.

برداشت: ای دوست، بیدار شو که این دنیای خواب و غفلت هر لحظه پر از سیل خطرناک است.

برداشت: یار بر تو آشکارا می‌گذرد اما اغیار را دیده است و رخ نمی‌نماید.

برداشت: وقتی‌که گل‌، زیبایی شبنم روی تو را دید از عشق تو دلش پر آتش گشت و غرق گلاب شد.

برداشت: تا بهار و خرمی است بیا کنار جویبار را از دست ندهیم که دنیا خیال و سرابی بیش نیست.

برداشت: در مغز من جایی برای پند وجود ندارد چون پُر از نغمه شاد چنگ و رباب و آهنگ و ترانه  است.

برداشت: چه ایرادی بر رندی و عاشقی و نظربازی حافظ هست؟ جوانی‌، این حالات را با خود دارد.