غزل شمارهٔ ۲۷

برداشت: در ميخانه، معشوق من با جامی در دست به سراغم آمد، او از شراب مست بود و باقی می‌نوشان از چشم زیبای او مست بودند

برداشت: ماه به زیر نعل اسب او بود چ از قد بلند او، درخت صنوبر کوتاه‌تر به نظر می‌رسید

برداشت: چگونه می‌توانم بگویم که از حال خود خبر دارم ؟! وقتی که خبر ندارم ، چرا بگویم که معشوق رابطه‌ای ندارم ؟! درصورتی که دارم

برداشت: دل من مانند شمعی است که وقتی او نشسته، من هم نشسته‌ام و وقتی او بلند می‌شود، من نیز بر می‌خیزم. صدای ناله‌ام به خاطر کسانی است که در پی نگاه او هستند، و وقتی او بلند می‌شود، من هم به ناله در می‌آیم.

برداشت: اگر مشک خوش بو است به این دلیل است که در گیسوی معشوق رفته است و اگر گیاه وسمه برای آرایش ابرو استفاده میشود به این دلیل است که بر ابروی معشوق برخورد کرد

برداشت: برگرد تا عمر تلف شده و از دست رفته حافظ برگردد هرچند میدانم تیری که رها بشود دیگر باز نمی‌گردد