غزل شمارهٔ ۲۶

برداشت: زلف‌های پریشان و چهره‌ای سرخوش، لبخند بر لب، بی‌خیال و سرشار از شادی، با پیرهنی تکه‌دار و غزل‌خوانی در حال شادی و مشغول نوشیدن.

برداشت: با چشمانی غضبناک و لب گزیدنی از روی اندوه و غم  که عاشق وخواب ای وای بر تو

برداشت: به آرامی و با صدایی دلگیر، کسی نزدیک من آمد و گفت: ای عاشق قدیمی من، آیا خواب هستی؟

برداشت: عاشقی که در دل شب چنین مشروبات خوشگوار و دلنشین به او بدهند، اگر به عشق و باده‌پرستی رو نیاورد و خود را غرق لذت‌ها نکند، ناخوشایند و بی‌خبر از عشق به حساب می‌آید.

برداشت: ای زاهد، تو برو و به می‌نوشان ایراد نگیرید؛ زیرا در روز الست، تنها همین نعمت نصیب ما شد.

برداشت: ما هر چه را که او به پیمانهٔ ما ریخت، نوشیدیم؛ خواه آن نوشیدنی از شراب بهشت باشد یا از شراب مستی.

برداشت: خندهٔ شراب و زلف پیچیدهٔ معشوق، باعث می‌شود که بسیاری از توبه‌ها مانند توبهٔ حافظ زیر پا قرار گیرد و شکسته شود.