غزل شمارهٔ ۲۵

برداشت: گل سرخ شکفته شده و بلبل در خوشحالی به سر می‌برد. ای صوفیانی که به شوق نوشیدن باده هستید!

برداشت: بنیاد توبه که مانند سنگی محکم است، ببین که چگونه یک لیوان شیشه‌ای به راحتی آن‌را می‌شکند.

برداشت: باده بیاور که در محفل بی‌نیازی، چه نگهبان و چه پادشاه، چه هوشیار و چه باده‌نوش همه یکی هستند.

برداشت: در این کاروان‌سرای دو در دنیا (مرگ و تولد) وقتی که همه موقتی و گذرا هستند چه دارا و چه بی‌چیز باشی.

برداشت: رسیدن به خوشی و کامروایی، بدون تحمل رنج و زحمت، ممکن نیست. بلا و سختی را از روز الست در تقدیر نهاده‌اند.

برداشت: دل را در غم هست و نیست مرنجان و غمگین مشو‌، به جای این، سعی کن خوشحال باشی، زیرا در نهایت هر چیزی که به کمال می‌رسد، روزی نابود خواهد شد.

برداشت: شکوه و عظمت شاهی آصفی و سوار شدن بر باد و دانایی زبان پرندگان همه بر باد رفت، و خواجه از آن سودی نکرد.

برداشت: همچون تیر پرتابی پرشتاب مباش و کمی آرام‌تر باش که تیر نیز، زمانی در اوج هوا می‌رود ولی در نهایت بر خاک می‌نشیند.

برداشت: ای حافظ، قلم تو چطور می‌تواند شکر این نعمت را بگوید که شعرت را دست به‌دست به همه‌جا می‌برند.