غزل شمارهٔ ۲۴

برداشت: سخن از اطاعت، پیمان و خوبی است؛ اما من در این موضوع به خاطر توانایی‌ام در سنجش و اندازه‌گیری شهرت دارم که در روز آغازین، یعنی روز الست، مشخص شد.

برداشت: زمانی که برای وصال خود را با عشق اماده و پاکیزه کردم؛ از هر چیزی غیر از عشق دست کشیدم و پاک شدم

برداشت: به من نوشیدنی بده تا بگویم به چه دلیلی عاشق شدم و از کدام بوی خوش مست و سرمست شدم.

برداشت: کمر کوه به اندازه کمر یک مور است، اینجا ناامید نشو و از در رحمت دور نمانید، ای عاشق شراب.

برداشت: تنها نرگس مستانه‌ای که چشمش به من می‌افتد، زیر این درختان فیروزه‌ای هیچ‌کس دیگر به دل نمی‌نشیند.

برداشت: جانم فدای لب او باد که در باغ احساس، زیباتر از این گل، چیزی وجود ندارد.

برداشت: حافظ به خوشبختی و بزرگی خود به خاطر عشق تو اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که هیچ گاه به جز آرامش و نسیم عشق تو به هیچ چیز دیگری نمی‌رسد. این عشق برای او مانند قدرت سلیمان است، اما آنچه که از وصال تو می‌یابد، تنها همان نسیم لطیف است.